хизмәтлиримиз

кириш сөз

үн ـ син

көп тиллиқ қуран

дини китаблар

күндә бир һәдис

рамизанлиқ сәһпә

саһабилар һаяти

мәзһәп вә пикир еқимлири

мақалилар

һөҗҗәтлик филимләр

мәшһур шәхсләр

тәрмиләр

рәсим албуми

тордин чүшүрүң

алақә қилиң

"шәриқ шаири" әлламә муһәммәд иқбалниң шеирлиридин парчилар
(бу шеир "әлламә иқбалниң өзлук пәлсәписи" намлиқ китаптин тәрҗимә қилинди)

"өзлик" ниң бу техи тунҗи мәнзили,
мусапир бу сениң маканиң әмәс.

сениң отлуруң бу күлдандин әмәс,
җаһанлар сәндин, сән җаһандин әмәс.
меңивәр игиз чоқиларни сундуруп,
заман вә макан тилсимини сундуруп.

җаһан йәнә бар техи аян болмиған,
вуҗуд һәм виҗдан бекар пәйда болмиған.
һәммә күтмәктә сениң етилишиңни,
шох тәпәккуруң, әмәл, ишиңни.
бу рәңлик дуняға қанаәтләнмә,
чимән йәнә бар, гүлустанму бар.

сән бир бүркүт ишиң пәрваз қилиштур,
алдиңда техи кәң асман йәнә бар.
чирмишип кәтмә бугунки кәч билән,
синиң заманиң, маканиң йәнә бар.
мусулман

аңла достум қолумдидур тәвһид, чин мусулманмән,
бу садақәтниң әзәлдин шаһиди болғанимән.

каинат томориға һарарәт бәргини тәвһид,
мусулман әфкариға җасарәт бәргини тәвһид.
бу садақәт йүзсидин аләм яратқандур худа,
вә мени һәқкә муһапиз қилип яратқандур худа.
җаһаләт билән куприни йоқатқанму мән идим,
пүткүл аләм иззитини қоғдиғанму мән идим.

каинат әряниға* мавҗутлиқим болған кийим,
ар әмәсму нәсли адәмгә мениң йоқалғиним.

көзлиримдә уп - очуқ турса һаят тилсимлири,
бу һаят җәңгаһида кимму умутсиз дәр мени.
үммитим тәқдиригә камил иманимдур мениң,
бу кетәр ғәм мәнзири қандақму қорқатсун мени.
азат маканим тиклинәр чин үмит тиләкләрдин,
келәр нусрәттин учур тохтимас көрәшләрдин.

буму раст, көздә тутуп өтмишим шәвкитини,
даима сөзләп йүриймән у қәдим дастанини.

өтмишим әслимиси туприқим әксиридур*,
шу бүйүк тарихлирим кәлгүсүм тәпсиридур.
мән йәнә салсам нәзәр бу шат заманиңға сениң,
өтмишим әйнәкидә көриниәр келәчиким.

аниниң чуши

(әлламә иқбалниң өсмурләр шеирлиридин парчә)

һәсрәтлирим зәп һәссә улғайди,
кечә ухлап бир чуш көруп мән.
юлум намәлум шунчә қараңғу,
қаяқларғидур миңиптимишмән.
вәһимә бесип титрәйтти тиним,
дәһшәттин басмас иди қәдимим.
сәп тизип маңған бир топ йигитләр,
көз алдимдила көрүнди бирдин.
зумрәттәк йешил кийим кийишкән,
қоллирида шам янмақта тәңла.
җимҗит ритимлик киетип баратти,
нишани қаяқ биләр бир аллаһ.
көрүнди оғлум ашу сәп билән,
кәйнидә қалған тезрақ маңалмай.

қолида мәһкәм тутқан шамму һәм,
ничункинтаң турупту янмай.
и җан қозам! нәдә йүрийсән?
пирақлириңда қәлбим беқарар.
кечәю ـ күндүз йиғлап нәччә рәт,
төккән йишимдин марҗан тизилар.
мени ташлап кетип һиҗранға,
аһимға писәнт қилмидиң әҗәп!
сениңдин кәлгән вапа шумити?
дедим униңға зориқип күчәп.

налә ـ заримни оғлум көрүпла,
кайиди шуан қийидап маңа.
зарлансаң ана җудалиқимдин,
қандақ яхшилиқ келиду маңа?
қарап бақ, бу өчүк шамға ана,
кимниң аһлири пүвлигән уни.
сениң бемәһәл зарлинип йүрүп,
төккән яшлириң өчүргән уни.
камилҗан тәрҗимиси


* әрян - ялиңачлиқ
* әксир - чөчәкләрдики мисни алтунға إзгәртәләйдиған сиһирлик мадда

тәрмиләр сәһиписигә қайтиш>